Hoe voorkom je dat je achteraf weer spijt hebt van je reactie op je kind?

Ik word wakker. Wat fijn. Het is nog stil. Iedereen slaapt nog. Mmmmm.
Ik schrijf wat, ik mijmer wat en dan …

“NEE JONAS. HOU OP!! NEEEEEEEEEE!!!”

Met een heleboel gegil en geschreeuw denderen de kinderen van zolder de trap af.

BAM! Vanuit mijn bubbel schiet ik in een nano seconde terug IN de dag. IN dit moment.

Maar tegelijkertijd verdwijn ik ook meteen weer UIT dit moment. Mijn hoofd maakt direct overuren.

“Kan ik dan NOOIT eens even rustig opstaan!”
“Moeten ze elkaar dan ALTIJD opzoeken!”
“Wanneer gaan ze elkaars grens nou EINDELIJK eens respecteren!”

Blah blah blah….

Mijn hoofd maakt er gelijk een ENORM drama van. Zo jammer. En zo onnodig, want daardoor lijkt alles direct veel erger dan het werkelijk is.

Want eigenlijk gebeurde er maar een heel klein incidentje tussen mijn zoon en dochter. Met veel geluid, dat wel. Maar het was ook zo weer over. Maar mijn hoofd draaide wel direct overuren.

Je hoofd draait overuren

En dat is dus wat er gebeurt. In mijn hoofd. In jouw hoofd. In het hoofd van bijna iedereen.

Er gebeurt iets. We voelen er iets bij. Er stromen direct een enorme hoeveelheid gedachten ons hoofd in. En we reageren vanuit dat gevoel en die gedachten.

En precies dát zorgt ervoor dat je achteraf spijt hebt van wat je zei. Of van hoe je handelde. Je schoot in een soort stressmodus en pas veel later bedenk je dat het ook anders had gekund. Of dat je het anders had gewild.

Maar HOE dan? Wat moet je dan WEL doen? En HOE krijg je dat op zo’n moment voor elkaar?

Het antwoord zit zoals altijd IN jou.

Een herhaling van het verleden …

Want op het moment dat er iets gebeurt, maken jouw hersenen allerlei verbindingen naar eerder gebeurtenissen. Er worden koppelingen gemaakt met eerdere omstandigheden en uitkomsten. En je maakt er direct een beeld van wat er dus nu ook weer zou kunnen gaan gebeuren.

Dat doe je niet bewust. Dat gebeurt in die nanoseconde. En direct reageer jij. Vanuit dat oude patroon, een heel oud programma wat direct begint af te spelen. Vanuit de angst dat het weer gaat gebeuren. Vanuit een boosheid, verdriet of angst die misschien helemaal niet past bij deze nieuwe situatie.

Ik ken het. Ik weet dat dit gebeurt en hoe rot het achteraf voelt. En ik weet dat je het niet expres doet en dat je je daarna weer veroordeelt om hoe je reageerde.

Maar stop daar maar direct mee. Het is niet jouw schuld.

De oplossing

Maar misschien zou je het graag anders doen? Probeer dan dit eens:

Is er niet direct hulp nodig voor je kind(eren)?
Is geen direct (levens)gevaar?

Voel dan even wat deze situatie met je doet. En word je bewust van het “programma” wat ineens begint te draaien terwijl dit gebeurt.

Of neem (als het op dat moment niet kan of lukt) er achteraf even de tijd voor. Ga even zitten en roep het begin van de situatie terug in je gedachten. Voel en ontdek wat het was wat er direct in jouw hoofd schoot.

En ontdek dan:

“Ohhhh, ik voelde me beperkt in mijn ruimte.”
“Ohhhh, ik voelde me onveilig.”
“Ohhhh, ik voelde me chaotisch of stuurloos en overgeleverd aan de omstandigheden.”

Innerlijke rust en verbinding met je kind

Wanneer je het programma herkent wat onbewust begon te spelen, kan je je er een volgende keer op bedacht zijn. Je kan er misschien zelfs om lachen en het verwelkomen als het weer opduikt. “Hey, daar ben je weer!”

Hierdoor ontstaat er direct meer ruimte in jou en kan je vanuit innerlijke rust reageren. En dat zorgt voor een echte verbinding met je kind. Want je kan je kind nu echt zien. De kleuring uit je hoofd is van de situatie af.

✨✨✨✨

Vind jij het moeder zijn soms een grotere uitdaging dan je graag zou toegeven? Zou jij je graag meer vanuit rust en balans verbinden met je kind? Ik help je graag verder.

In een gratis kennismakingsgesprek kunnen we samen bespreken wat ik voor jou kan betekenen. Stuur me een mail (info@tanjavanleeuwen.com) of bel me 0640242400. Dan plannen we snel een afspraak in.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *