Loskomen van een trauma is een keuze. De rust en vrijheid die daarna volgen zijn het grootste cadeau.

Het was tijdens schoolzwemmen. De laatste les voor de vakantie. Mijn broertje had nog geen zwemdiploma, want hij was super bang voor water.

Zo’n laatste les mogen de kinderen altijd vrij spelen, maar omdat er twee groepen tegelijk wisselden, hadden de kinderen geen instructie gehad waar ze wel en niet mocht komen.

Zijn beste vriendje had wel zijn zwemdiploma. En terwijl hij in het bubbelbad was, voelde hij iets aan zijn voeten. Hij keek…. Het bleek mijn broertje te zijn …

Hij heeft nog 11 dagen in het ziekenhuis gelegen. Maar de schade was te groot. Op 23 mei overleed hij.

Mijn broertje.

Hij noemde mij altijd “Mama Tanja” en zo voelde het ook. Ik wist nog niet hoe het was om écht moeder te zijn, maar het voelde alsof “mijn kindje” dood was.

Een hele heftige periode volgde. Mijn ouders overleefden. En Peter (waarmee ik toen al een jaar samen was) en ik probeerden zo goed als we konden het gezin draaiende te houden.

Het was bijzonder hoe het leven “gewoon” doorging. Terwijl niéts meer hetzelfde was.

❤❤❤

Dit trauma heeft mij lang achtervolgd. Toen ik zelf leerkracht was en de verantwoording had over zo’n 30 kinderen. En later uiteraard ook als moeder waarbij loslaten en vertrouwen een  onderdeel is dat wij allemaal kennen.

❤❤❤

Vorige week startten onze kinderen voor het eerst op de democratische school. Het is een prachtige plek. Liefdevol, vrij, uitnodigend. Écht heel fijn.

Maar voordat ik ze ook écht los kon laten en ze met een rustig hart daar achter kon laten, was een heel proces.

De gedachte dat ik ze dood terug zou krijgen was zó beangstigend en beklemmend dat ik die keuze heel lang heb uitgesteld.

Maar ik voelde dat het tijd was.

❤❤❤

Ik vind het heel belangrijk om mijn kinderen in vrijheid te kunnen laten opgroeien. En daarmee bedoel ik dat ze mogen opgroeien zoals zij zijn. En dus niet hoe ik wíl dat ze zijn, omdat dat prettiger is voor mij.

Ik streef ernaar ze met zo min mogelijk belemmeringen of beperkingen vanuit mij (opgebouwd uit eigen pijnen en trauma’s)te laten opgroeien.

Daarin heb ik al heel veel werk gedaan. En dat blijft uiteraard altijd een aandachtspunt. Want ik heb niet de illusie dat ik in dit leven helemaal vrij ga komen van alle pijnen en trauma’s uit mijn eigen leven, mijn familielijn, mijn vorige levens en alles wat nog opgeslagen ligtin het collectieve veld.

Maar daarin een heel stuk opruimen waardoor ik de weg vrij maak voor mijn kinderen kan ik wel doen.

En wát een verschil is dit! Want ondertussen zit ik heerlijk relaxt in de tuin van mijn nieuwe werkplek. En voel ik zoveel meer vertrouwen dat alles goed komt. Dat alles al goed IS. En dat mijn kinderen veilig zijn. 

En daarom pakte ik dit trauma een kleine twee weken geleden écht goed aan. Omdat ik mijn kinderen gun dat ze in vrijheid kunnen spelen, leren en ontdekken. Zónder mijn zwaarte en angst (onbewust) te voelen. 

❤❤❤

Ik kan nu vanuit mijn hart voelen dat de beslissing om ze hier te laten spelen de juiste is. 

Ik kan nu vanuit ontspanning en balans nieuwe stappen zetten. Mijn eigen bedrijf verder uitbouwen. Nog meer van waarde zijn voor anderen. En nog meer tijd, liefde en mogelijkheden geven aan mezelf.  

En het mooie is: júist door de verbinding die is ontstaan met mezelf, kan ik hietin nu ook écht verbinden met mijn kinderen. Want de zwaarte en de projectie van mijn angst is weg. Zij kunnen nu zelf ervaren wat deze nieuwe plek voor hun betekent. Vrij van oordelen, vrij van belemmeringen vanuit mij. 

En dát vind ik wel het allermooiste cadeau wat ik ervoor terug kreeg. 

Ps. Een volgende keer zal ik uitleggen hoe ik de zware emotie van deze gebeurtenis los kon laten.

2 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *