Je kind is boos! Dit helpt om het een plek te geven.

Ik was vanmiddag even boven. Pien en Jonas beneden. Blijkbaar gebeurde er iets tussen hun, want ik hoorde Pien iets roepen en ik hoorde een deur dichtslaan.

Vervolgens komt er een enorme brul van Jonas uit de gang. Hij gilt en gromt. Hij gooit even alles eruit.

De deur gaat weer open en hij stampt naar boven. Naar zijn kamer waar hij nog eens brult.

Dan komt hij naar mij. Hij wil even knuffelen en ik vraag naar hem. Ja, hij was boos. Nee, hij wil niet vertellen waarom. “Het is al klaar mam.” zegt hij.

“Oh nee, wacht even…”

Hij loopt mijn slaapkamer weer uit. Doet de deur dicht en geeft nog een enorme brul.

Dan komt hij terug.

“Zo, nu is het écht klaar.”

Hij nestelt zich tegen mij aan. We knuffelen en daarna stoeien we op bed.

Wat ben ik trots op hem!

Zo klein als hij is, snapt hij dat emoties gevoeld en geleefd mogen worden. Maar dat je dat niet over de ander hoeft uit te storten. Eerst zelf ontladen. En pas vanuit die verbinding met jezelf kan je weer in verbinding zijn met de ander.

Pien ging boven spelen. En Jonas las met mij nog een boekje. Daarna was alles weer oké tussen hun.

Zo makkelijk kan het leven zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *