Wanneer emoties er echt mogen zijn, ontstaat de verbinding met jezelf. En dan zijn rust, balans en ontspanning het resultaat.

Mijn kinderen moesten gisteren zo ongelooflijk huilen. Zo hard, zo intens, zo puur. Dit was écht verdriet.

Het raakte iets heel dieps in mij, maar daar waar het mij soms triggert, kon ik het er deze keer helemaal laten zijn.

Aanwezig in het moment. Zonder oordeel, verwachtingen, hoop dat het snel weer over was of irritatie vanwege het geluidsvolume.

Waarom dat lukte?

Omdat ik (precies op het thema dat mij zó raakte hierin) de afgelopen tijd veel innerlijk werk heb gedaan. Ik ben het thema aangegaan. Ik heb me er in ondergedompeld, gevoeld, ervaren, geheeld, getransformeerd.

En nu het zich zo recht voor mij spiegelde, was het oké. En kon ik in alle rust hun verdriet zien. Ik kon erbij aanwezig zijn. En ze vasthouden. Vol vertrouwen dat dit stuk ook in hun mocht stromen.

En dat gebeurde.

Ze huilden. Minuten lang. Totdat ze in een soort ego-loupe kwamen. En toen was er de ruimte om hun hierin te ondersteunen. En de focus te verleggen.

Jonas wilde stoeien met Peter. Even afreageren. Mannelijke krachten meten.

Pien begeleidde ik. Naar alle gevoelens die onder dit verdriet zaten. En die bij ons allemaal onder iedere trigger zitten.

😤 We begonnen met boosheid. En ze sloeg en schopte tegen een kussen. En riep waar ze boos om was. 
😭 We gingen door naar verdriet. Het was nu ook aanwezig, maar minder intens. 
😱 En we stroomden door naar angst. Rauw, puur, echt.

❤ Van daaruit ontstond de diepe verbinding met haar lichaam. Ze connecte met haar hart. Daar waar alles liefde is. En waar alles verbonden en goed is.

🍀 En toen ontstond de rust. In haar lijf. En de acceptatie van wat er nu IS.

We dansten samen, we sprongen en riepen hoe blij we zijn met onszelf en elkaar. En gaven elkaar een heerlijke knuffel.

We lazen een boekje en volledig ontspannen kropen ze allebei in bed.

Ik kwam beneden en maakte opnieuw een diep contact met mezelf. En ik voelde. Ja, er was een beetje verdriet. Maar het was maar ieniemienie aanwezig. En dat was oké. Maar vooral voelde ik DANKBAARHEID en LIEFDE.

Voor mijn kinderen, voor mezelf, voor de situatie. Alles is goed.

✨✨✨✨

Het doet mijn hart zo goed dat mijn kanjers op deze jonge leeftijd al ervaren dat emoties oké zijn. Dat ze mogen stromen. En hoe je dat doet op een hele constructieve, mooie en verbindende manier. Met jezelf. En van daaruit weer in verbinding met de ander.

Want álles wat wij meemaken en wat ons raakt zegt iets over onszelf. Over iets wat wij in ons dragen. Aan pijn, trauma, boosheid, verdriet, eenzaamheid ed. Het zegt niéts over de ander.

Wat prachtig om vanuit deze zienswijze de wereld te bezien. En zo eigen (onbewuste) stukken te mogen herkennen, erkennen en transformeren.

Want hiermee verandert onze buitenwereld. En creëren we onze gewenste wereld waarin LIEFDE, HARMONIE en VERBINDING de basis zijn. ❤🍀✨

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *